Znaczenie reprodukcji

Czynności życiowe każdego przedstawiciela gatunku są ukierunkowane dla utrzymania organizacji danego gatunku w stanie nienaruszonym. Wszyscy jednak wiemy, że nasza aktywność nie może być permanentnie pełna sukcesów i że w końcu każdy umrze. Wiele problemów dotyczą­cych starzenia się i śmierci osłania tajemnica, lecz gdy zaczniemy je roz­patrywać z biologicznego punktu widzenia potrafimy dostrzec pewne rozwiązania paradoksu, że życie, które określa się jako działanie dla samozachowania, musi po pewnym czasie dobiec kresu w każdym oddziel­nym członku gatunku. Nie możemy w sposób właściwy rozważać proble­mu śmierci nie myśląc jednocześnie o narodzinach ? jest to podstawowy biologiczny banał. Model aktywności, który ? jak już wiemy ? jest bardzo ważny, trwa nieskończenie, ale nie w jednym osobniku, lecz w grupie, rasie lub gatunku, którego częścią jest dany osobnik. W istocie rzeczy utrzymywana przez życie jednostka organizacji, która tworzy ga­tunek, składa się z zespołu mogących krzyżować się osobników. Popula­cja zmienia się powoli poprzez wieki i tysiąclecia, wytwarzając nowe formy, bardziej przystosowane do życia w zmienionych warunkach śro­dowiska. Każdy osobnik może przystosować się w znacznym stopniu do swego otoczenia; możliwe zatem, że i ludzie będą zdolni czynić to w peł­niejszy sposób w przyszłości, np. osiągając dłuższą rozpiętość okresu swe­go życia. U zwierząt wyższych wciąż obserwujemy powolne przystoso­wywanie się osobników do zmieniających się warunków, w wyniku czego gatunek w sposób ciągły dopasowuje się do swego środowiska. Jest to jednak możliwe dzięki stałemu dostarczaniu przez gatunek (poprzez re­produkcję) nowych osobników, z których każdy nieznacznie różni się od innych, a to z kolei wymaga wymierania osobników starych i mniej przystosowanych. Gdyby przetrwały wszystkie osobniki nastąpiłoby szkodliwe dla danej populacji nadmierne zagęszczenie. W praktyce istnie­ją ? przynajmniej u pewnych gatunków ? specyficzne mechanizmy, ograniczające liczebność populacji. Jednak w danych warunkach życia różnych zwierzęcych gatunków zwykle zanim ujawnią się zjawiska, które powszechnie nazywamy starzeniem się, interweniuje zwykle śmierć wsku­tek wypadku albo napaści wrogów lub ataku pasożytów. Prawdopodob­nie tak było i w życiu naszych paleolitycznych przodków; potwierdzają to także statystyki długowieczności u niektórych plemion łowieckich ży­jących obecnie. Interesujące jest jednak, że starcze zmiany pojawiają się także u zwierząt oswojonych żyjących w bezpiecz­nych warunkach. Chociaż nie znajduje się często starych i zgrzybiałych zwierząt w stanie dzikim, możemy założyć, że zmiany podobne do tych, jakie występują w okresie starości u człowieka, pojawiają się u większości, jeśli nawet nie u wszystkich zwierząt wyższych, jeśli utrzymują się one przy życiu dostatecznie długo.

Liczne fakty dowodzą, że procesy przystosowania, kierowane przez instrukcje otrzymywane dzięki dziedziczności, nie mogą utrzymać osob­nika przy życiu nieskończenie długo. Zanim jednak poweźmiemy decy­zję czy proces starzenia jest niekorzystnym zjawiskiem życiowym, czy też jest właściwością dodatnią, służącą ? podobnie jak inne zmiany i pro­cesy życiowe ? pewnemu celowi, musimy spojrzeć dalej. Dla wielu ludzi rozumowanie, że starzenie się i śmierć są dodatnim wkładem do życia, wydaje się wprost paradoksalne i absurdalne. Nie możemy jednak być pewni że tak jest rzeczywiście, lecz zanim odrzucimy takie rozumowanie, musimy przyznać, że byłoby co najmniej dziwne, iż tak liczne procesy organizmu są nastawione na długie utrzymywanie życia, a tylko procesy starzenia się i śmierci działają przeciwnie. Jest też oczywiste, że mecha­nizm ciągłych zmian informacji (?instrukcji”) genetycznej w drodze roz­rodu płciowego nie mógłby dokonywać się w żadnym gatunku, jeśliby już istniejące osobniki pozostawały przy życiu nieskończenie. Jednak po­nownie należy podkreślić, że jakkolwiek niektóre gatunki mają z pew­nością ustaloną długość życia, to u wielu gatunków poszczególne osobniki giną przypadkowo zanim zaczną się starzeć.

Możemy więc postawić sobie pytanie, czy istnieje celowość występo­wania rytmiczności w sprawach płci, narodzin i śmierci, które tworzą tak wielką część naszych struktur życiowych. Próbując zrozumieć to lepiej, powinniśmy prześledzić proces reprodukcji nieco szczegółowiej, aby wyjaśnić, co jest przedmiotem reprodukcji i w jaki sposób to ?ko­piowanie” jest uzyskiwane oraz wykazać, jak poszczególny członek gatun­ku osiąga stan pełnego rozwoju.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.