Teoria informacji

Nie udało się dotąd zbudować maszyny, która pod względem liczby po­dejmowanych decyzji zbliżałaby się do organizmu żywego, chociaż nie­które maszyny regulują własne czynności z wielką precyzją. Trzeba jednak podkreślić, że nie można porównywać organizmu żywe­go z odpowiednimi maszynami, lecz ? korzystając z języka techniczne­go ? należy badać i opisywać dokładniej procesy życiowe. Metody ma­tematyczne i logiczne mechaników teoretyków i fizyków są dla naszych celów bardziej przydatne niż konstruowane przez nich maszyny.

?Informacja” zawarta w danym układzie stanowi w pewnym sensie o stopniu jego uporządkowania i może być mierzona w odniesieniu do jakiegoś innego układu, i odwrotnie ? informacja jest związa­na ze stopniem nieuporządkowania. Na przykład wiadomość wyszczegól­niająca pozycje i prędkości cząsteczek w gazie zawiera znacznie więcej informacji niż wiadomość określająca ich pozycje w siatce kryształu, gdy pod wpływem niskiej temperatury gaz zamienia się w ciało stałe. Liczba możliwych stanów jest wtedy mniejsza. Trzeba jednak zdać sobie sprawę z tego, że liczby możliwych stanów w układzie złożonym nie da się nigdy określić w żadnym stwierdzeniu, które można by ogólnie przyjąć; dla­tego też nie ma żadnej absolutnej miary ilości informacji. Można to zobrazować na przykładzie kostki do- gry. Przedstawia ona sześć możli­wych stanów orientacji na powierzchni płaskiej, jeżeli pominiemy kąty. Jeśli jednak kąt potraktujemy jako zmienną ciągłą kostka może znaleźć się w nieskończonej liczbie stanów. Jeżeli jednak kąt mierzony będzie z dokładnością do jednego stopnia wtedy otrzymamy 360 stanów dla każ­dej płaszczyzny. W podobny sposób uzyskać możemy dowolną liczbę możliwych stanów dla człowieka lub maszyny, a tym samym i dla in­formacji potrzebnych do ich zdefiniowania. Teoria informacji nie podaje nam, ile stanów należy wybrać; o tym zadecydować trzeba arbitralnie. Wtedy teoria poda nam miarę, podobnie jak linijka wyskalowana jakimi­kolwiek dowolnymi jednostkami. Zajmujemy się tutaj koncepcją, według której informacja zawarta w jakimkolwiek kanale prowadzącym do ukła­du stanowi cechę zachodzących w nim zmian fizycznych, decydującą o wyborze określonego kierunku działania. Na przykład informacja po­dawana przez mówcę ma postać emitowanych przez niego fal dźwięko­wych. Te z kolei można przekodować na układ sygnałów elektrycznych przekazywanych przewodem telefonicznym.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.