Pamięć. Fenotypowa adaptacja w mózgu

Najbardziej szczegółową reprezentację środowiska życia wyższych zwie­rząt znajdujemy, oczywiście, w ich układzie nerwowym. Układy recep­torów znajdujące się w narządach zmysłów są w stanie zbierać infor­macje o wiele szybciej niż np. mięśnie czy krew. Informacja, która do­tarła do mózgu, jest następnie wykorzystywana do szybkiej regulacji- zachowania organizmu. Ten układ kontrolny w sposób najbardziej oczy­wisty przypomina układy kontrolne takich urządzeń mechanicznych, jak pociski zdalnie kierowane. Narządy receptorowe wysyłają informacje- dotyczące przebiegu wydarzeń w świecie otaczającym organizm; znacze­nie tych wydarzeń dla organizmu jest oceniane przez porównanie ich z reprezentacją zawartą w obrębie układu nerwowego pozwalając zwie­rzęciu na podjęcie odpowiedniej akcji. Czynności nerwowe przebiegają na wielu różnych poziomach, których tu nie możemy w pełni rozpatry­wać. Proste ?odruchowe” mechanizmy rdzenia kręgowego dostarczają wzorców określonych przez dziedziczność. Jeśli np. dotykamy jakiegoś gorącego przedmiotu, to informacja mająca formę impulsów przebiega­jących przez włókna nerwowe aktywizuje prosty układ, dzięki któremu cofamy rękę. Drogi nerwowe, które wchodzą tu w grę, reprezentują działanie uznane za stosowne w przypadku zajścia pewnych wydarzeń wstrząsowych, a układ ten w drodze doboru naturalnego wmontowany został w ciała wszystkich normalnych przedstawicieli gatunku.

Nerwowe mechanizmy mózgu dostarczają zakodowanych wzorców sta­nowiących instrukcje co do sposobu postępowania w bardzo skompliko­wanych sytuacjach. Co więcej, ich cechą szczególną jest to, że są one zmienne osobniczo, jako że zostały ukształtowane nie przez dziedzicz­ność, lecz w pamięci mózgu w toku życia jednostki. Niewiele wiemy o tym, w jaki sposób wspomnienia powstają w mózgu, ale przynajmniej zdajemy sobie sprawę, że znajdują się tam pewnego rodzaju ślady fi­zyczne obejmujące minioną historię jednostki. W toku życia każda nowa sytuacja jest porównywana z tym wzorem przeszłości, po czym przewidywane jest takie działanie, które daje największą szansę na zapewnienie homeostazy. Jednocześnie system pamięciowy sam ulega ciągłym modyfikacjom, tak że stanowi stale aktualny wzorzec środowi­ska i jest zdolny do dokonywania dokładnych prognoz na przyszłość.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.